Kaybedenlerin Satır Başı

11.09.2011  / 06:13

Ve güneş doğar. Demir parmaklıkların arasından içeri süzülür ışığı. Tozların arasından görünen ışığın ayaklara vurmasıyla hissedilen tatlı sıcaklık, uykunun ilerlemesiyle etkisini yitirir.

---------------------------------------

Zaman zaman, uyandığında bazı şeyleri hatırlamak istemezsin. Güneşli yeni bir güne, hiç bir şey olmamış gibi uyanmak istesen de, hafızayı temizlemek zordur. Yaşadıkların, yaşayacaklarının bir nevi alt yapısını teşkil ettiği için, kolay kolay sıyrılamazsın bu döngüden. 

Dün gelir aklına. Veya önceki günler. Keşkeyle başlayan cümleler kurmaya yeltenirsin; fakat yer yoktur hayatta bu kelimeye. Yavaş ilerleyen zamanın gediklisidir "keşke"ler. Kim bilir kaç kişinin hayatına girmiştir, kaç kişiye saç baş yoldurtmuştur? Ama senin cümlelerin arasına girmesine izin vermemelisin. O, kendine hep bir yer bulur cümlenin başında veya sonunda. İzin verme...

Peki bunları başarabilmek mümkün müdür? Zihni temizlemek, hiç yaşanmamış olmasını istediğin durumların üstünü örtmek, keşkelerin yer almadığı, dil bilgisi açısından uygun cümleler kurmak... Peki kelimelerle çok kolay anlatılan çarkın içinden, bu durumlara temas etmeden sıyrılma ihtimali?

Cevap:

Hatırına getirmek istemediğin tüm olaylar, bir şekilde aklında ve dilinde yer eder. Bunların peşine de, ne kadar izin vermek istemesen de keşkeli cümleler gelir. Son aşamada da, içe oturan, hazmı zor olan bir pişmanlık ile tüm bu sürecin sonuna gelmiş olursun.

Ya da boşverin pişmanlığı, keşkeleri, hataları falan. Ne demiş üstadların en önden gideni;

"Ertesi gün için bir şey diyemem ama rakı içtiğin gün ölmezsin." Cemal Süreya